Een beknopte reflectie op mijn leven en de huidige situatie

Met veel plezier schrijf ik mijn blogs. Op dit moment nog voor een heel klein publiek. Toch blijft het elke keer spannend. Ik deel toch een stukje van mijzelf met de buitenwereld. Dat is fijn, maar ook kwetsbaar! Een aantal mensen heeft mij gevraagd of het niet nog persoonlijker kan. Ik heb daar over nagedacht, maar bijvoorbeeld beschrijven hoe mijn dag eruit ziet, spreken over mijn pijn etc. past mij niet echt. Het wordt dan een soort dagboek wat ik zou delen. Niets voor mij merk ik.

Ik ben beschouwend van aard en reflecteer veel over het en mijn leven. Ik kijk naar de grote lijn en vooral naar wat situaties me te zeggen hebben. Voor mij is dat ook heel persoonlijk. In dit blog deel ik met jullie een reflectieverslag dat ik aan Chris, mijn leraar Zijnsorientatie heb gestuurd, als voorbereiding op een sessie. Het geeft weer hoe ik naar mijn leven en vooral de afgelopen periode kijk. Persoonlijker kan ik het niet maken. 😂

Hallo Chris,


Ik reflecteer wat op de afgelopen periode. Ik weet nu ruim 3 maanden dat ik ziek ben, wat nog relatief kort is, maar wat is er veel gebeurd. Van een Burn-out patiënt werd ik ineens een terminaal ziek iemand. En voelde ik me meteen ook daadwerkelijk ziek.


Door alles wat er gebeurd is, door veel te lezen, door ervaringen en innerlijk werk, voel ik me nu een levenslustige, zelfstandige, sensitieve vrouw die haar eigen weg gaat en steeds trouwer wordt aan zichzelf. De band met mijzelf wordt steeds inniger en daarmee groeit de verbinding met anderen. Angst lijkt vreemd genoeg als thema te zijn opgelost. Dat is voor mij wellicht het meest opvallende en bevrijdende. Het leven boezemt geen angst meer in, de dood evenmin. Ik heb mijn avontuurlijke kant leren kennen, mijn natuurlijke blijheid, zoals jij dat noemt, en ik heb het voorrecht in deze periode om van iedereen te mogen houden, zonder gene en ook me te uiten over dingen die er werkelijk toe doen. Ik verleg nog steeds mijn grenzen en leer en geniet elke dag.


Wat me nu heel duidelijk is, is dat de afgelopen 2,5 jaar (burn-out ) of beter, de afgelopen 10 jaar (na de oplichting), of beter nog, mijn hele leven, een voorbereiding geweest is op deze fase. Een leven dat in het teken stond van niet op aarde willen zijn, het leven hier niet begrijpen, altijd bevangen zijn door angst. Enorm gericht op de goedkeuring van de buitenwereld en niet in staat de regie over mijn eigen leven te nemen en dus altijd afhankelijk van Jan en alleman. Uiteindelijk met mijn haren het leven ingesleurd, door diepe dalen gegaan, en bijna letterlijk door de modder gesleept. Leuk of niet leuk: ik had en heb het hier op aarde te doen. En mijn spiritualiteit dient ook in eerste instantie op het aardse gericht te zijn.


Als ik terug kijk heb ik een moeilijk leven achter de rug, maar alles was nodig om te komen waar ik nu sta. Ik voel me dankbaar en gezegend. Overgave voelt als mogen loslaten, invloed hebben voelt als het leven mogen vieren. Ik mag veel ontvangen, ik mag ruimte innemen, ik mag mijn kwetsbaarheid laten zien, maar ook mijn (zachte) kracht. Ik denk dat ik eindelijk voor mezelf ben gaan staan. Dat is soms nog onwennig en ook spannend, maar ik kan niet anders meer.


Ooit vroeg ik je ‘hoe kan ik mijn levensdoel op het spoor komen, want ik heb geen idee’? Jij zei toen ‘je moet dat niet zo groot zien, begin met de keuze voor een kopje koffie of liever een kopje thee’. Doe steeds wat voor jou klopt. Het lijkt zo logisch, maar om het te kunnen horen en leven moet je eraan toe zijn. Ik was er blijkbaar erg aan toe, want ik voel in elke vezel dat het klopt, dat je het alleen zelf kunt ontdekken en dat ik me vooral met mijn eigen zaken moet bezig houden.


Raar, dit ziek zijn, brengt me tot op dit moment niet (vaak) van mijn stuk. Al het voorwerk was vele malen zwaarder. Ik sta ook nog midden in het leven. Hoe het verder gaat en hoe ik het dan gaan ervaren is nog een vraag…. en dat is oké.
De afgelopen week was pittig, veel pijn, moeheid en ook fysieke slapte. Ik heb dan een paar moeilijke dagen en dan zoek ik weer contact met de buitenwereld en ben ik er weer. Vroeger kon ik maanden in het duister verkeren. Tijd voor lichtheid en vreugde.

Liefs Iboya

11 gedachten over “Een beknopte reflectie op mijn leven en de huidige situatie”

    1. Hallo Yvonne,

      Wat lief en leuk dat je reageert! Ik zag dat je je ook al hebt ingeschreven. Top!
      Wat een lief compliment. Ik vind het ook echt heel fijn om te doen.

      Tot gauw,

      Liefs Iboya

  1. Heej Iboya. Wat een mooie blog heb van je geschreven. Er staan voor mij mooie zinnen in. Daar ga ik nog eens op herkauwen. Ik heb niet een erg hecht contact gehad dus kende je niet heel goed maar ik snap…en voel…;) nu wel meer van je. Ik ga meer lezen….wordt vervolgd..

    Geen angst meer. Lang leve de vrijheid!!

    1. Hoi Hanneke,

      Wat leuk dat je reageert! Het is al even geleden, maar ik kan me je nog goed herinneren. We trokken inderdaad niet veel met elkaar op, maar dat zegt eigenlijk niet zo veel, zoals blijkt!

      Fijn dat je wat met mijn blog kunt. Ik vind het fijn als ik mensen kan inspireren, net als door anderen geïnspireerd te worden. Zou het leuk vinden als je me een tijdje blijft volgen!

      Liefs Bo

    1. Hallo Henda,

      Wat leuk dat je reageert! En dat je er ook nog wat mee kan! Ik vind het fijn om mensen te inspireren . Ik heb veel meegemaakt en geleerd van het leven, bij jou zal dat niet anders zijn. Fijn om te delen.

      Hoop dat je me blijft volgen. Alle goeds,

      Groetjes Iboya

  2. Je bent een topper, al vond ik dat 20 jaar geleden ookal. Ik heb je in veel fases meegemaakt, blij, verdrietig,teleurgesteld, machteloos, nadenkend. De Iboya die ik nu zie kijkt echt vrijer de wereld in. Ik denk dat ik vooral nu rust bij je zie. Daar ben ik heel blij om. Xxx

    1. hoi Claudia,

      Wat een lieve reactie weer! Het is grappig dat wij elkaar al zo lang kennen en dat jij al die stadia hebt meegemaakt. Mooi dat zoals je beschrijft hoe je me nu ervaart. Dat beeld klopt heel erg. Ik ben er dankbaar voor! Jij ook dank voor je steun en lekkere maaltijden.

      Liefs Bo

  3. Lieve Bo,

    persoonlijker dan deze tekst kan bijna niet hoor, je gunt ons een kijkje recht in je ziel en in je hart…. en dat vind ik heel bijzonder!
    Ik vind het persoonlijk heel erg verdrietig dat je zo ziek moet worden om lichtheid en vreugde te ervaren maar aan de andere kant heel fijn dàt je het ervaart! En zo zijn de rollen na al onze jaren samen ineens omgedraaid; jouw glas half vol en mijn glas half leeg…. wie had dat ooit gedacht?

    Liefs!

    1. Hoi Tiek,

      Wat leuk dat je reageert! Wat een lieve reactie! 🥰
      Minder fijn is om te lezen dat jouw glas nu half leeg is.
      Ik denk dat we samen moeten gaan bijvullen. Ik app je om wat af te spreken,

      Liefs Bo

  4. Lieve Iboya,

    Wat een innerlijke kracht spreekt uit jou blogs!
    Wij gaan al heel wat jaren terug en ik herken duidelijk jou hierin. Ook in het verleden kon je goed analyseren en liet je van tijd tot tijd je spirituele kant zien, alleen voel je je kennelijk nu meer vrijer om dit tot wasdom te laten komen.

    In het verleden wist je me al te raken met je kracht, die op zo’n ander vlak ligt dan de mijne, dat ik graag nog heel veel hier van en met jou mag genieten.

    Je bent een KANJER en een heel mooi mens!

    Liefs Angelique

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *