Mooi, om te janken zo mooi! Over levensvreugde, dankbaarheid en verwondering

Over levensvreugde, dankbaarheid en verwondering valt veel te zeggen. In de Zijnsorientatie worden dit Zijnskwaliteiten genoemd. Het zijn kwaliteiten die de persoon overstijgen. Je kunt er als het ware in opgaan. In plaats van er heel veel over te schrijven is het denk ik mooier en krachtiger om het te ervaren.

Ongeveer een jaar geleden stuurde dierbare vriend Johannes mij een demo. Hij had een aantal liedjes gecoverd en was benieuwd wat ik er van vond. Johannes is in zijn vrije tijd een zelf-made muzikant die ook af en toe optreedt. Als je benieuwd bent ga dan naar zijn website zinzot. Ik ben fan!

Ik werd vooral geraakt door het nummer Mooi van wijlen Maarten van Roozendaal. Ik moest er wel aan wennen, maar na een paar keer luisteren begon ik het steeds mooier te vinden. En toen ik ook de versie van Maarten zelf op you tube een paar keer beluisterd had was ik absoluut om. Ik zou je willen vragen het liedje een paar keer te beluisteren en dan verder te lezen. (Klik op het woord: ‘Mooi’ voor de link).

Hoewel ik zelf een braaf en deugdzaam leven leid voel ik me vaak aangetrokken tot mannen, zowel BN’ers als mannen om mij heen, die voluit leven. Ze roken en drinken vaak veel en doen alles wat God verboden heeft. Ze halen uit het leven wat eruit te halen valt en zijn aan de andere kant vaak zelfdestructief. Hun leven kent grote hoogten en even zo grote diepten. Ramses Shaffy, Joe Cocker, The Lau, Paolo Conte en ook Maarten Roozendaal om maar wat voorbeelden te noemen. Die intensiteit van leven fascineert me enorm. Het is misschien een wat dubieuze vorm maar het is absoluut Levenskunst.

Als je diepe dalen meemaakt, hoe die er dan ook uitzien, ben je vaak ook in staat grote vreugde te ervaren. Het een gaat hoegenaamd niet zonder het ander. Wij leren in deze dualiteit, die het leven op aarde is, door tegenstellingen. Dik door dun, vreugde door verdriet, liefde door haat, licht door donker etc. Als je leven gladjes verloopt kan dat heel comfortabel zijn, maar heb je meestal ook geen weet van de intensiteit van het leven. Ik realiseer me dat ik me met deze uitspraak op glad ijs begeeft. Het is ook meer een constatering en zeker geen oordeel.

Het liedje Mooi gezongen door Maarten van Roozendaal is voor mij een uiting van inmense levensvreugde (het is om te janken zo mooi), verwondering (de schitterende manier waarop hij de natuur en het leven beschrijft) en dankbaarheid (ik ben Goddank dus nog een jonge lente waard). Als je het filmpje bekijkt spat de levenslust en ondeugd ook van hem af.

Ik heb dit liedje gekozen omdat het voor mij Levensvreugde, dankbaarheid en verwondering in optima forma laat zien. Beter kan ik het niet duidelijk of navoelbaar maken. Bij mij roept dit nummer enorme blijdschap en zin in het leven op. Ik vind het om te janken zo mooi.

Ik ben benieuwd wat jullie van dit nummer vinden en of jullie er de bovengenoemde (Zijns)kwaliteiten in herkennen. Ook zou ik het enorm waarderen, als jullie met mij zouden willen delen wat jullie levensvreugde, dankbaarheid en verwondering geeft. Heb je zelf een nummer dat je raakt of een tekst die je vol doet schieten? Reageer dan. Het is leuk om met elkaar verbonden te zijn en uit te wisselen.

Liefs Bo

Een gedachte over “Mooi, om te janken zo mooi! Over levensvreugde, dankbaarheid en verwondering”

  1. Herkenbaar, om je heen kijken en je simpelweg verwonderen over wat er allemaal is, zomaar, gratis en voor niets! Met name de natuur is voor mij een bron van verwondering en blijdschap, maar ook een mooi gebouw of een groet van een onbekende is al genoeg om een soort geluksgevoel op te roepen. De eerste keer dat het bewust tot me doordrong hoe mooi het leven is, was ik 17 en had mijn broer net een ernstig ongeluk gehad. Ik stond voor een stoplicht en ineens drong het tot me door hoe mooi de wereld is en dat ik nog lang niet klaar was met die wereld. Ik hoopte vurig dat ook mijn broer er nog veel meer van mee zou maken.
    Ik draag dat gevoel van verwondering en dankbaarheid nog altijd met me mee en het herinnert me er nog altijd aan met aandacht om me heen te kijken. Dus ja, er ging wel een heftige gebeurtenis aan vooraf. Maar ik denk niet dat het per se nodig is om de intensiteit van het leven te kunnen voelen of om ervan te genieten. Ik voel mij persoonlijk totaal niet aangetrokken tot die heftige types of destructief gedrag. Ook in een rustig bestaan kun je je heel wat verwonderen. Misschien wel juist, omdat je daar dan niet afgeleid wordt en je je aandacht erop kunt richten. Mijn partner en ik kunnen allebei intens genieten van wat er zoal voorbij vliegt en bloeit in de tuin bijvoorbeeld. Een simpel ontbijtje in de tuin is dan al een waar genoegen!
    Maar mocht je behoefte hebben aan meer opwinding, ik zou zeggen doen! Maar maak je zelf daarvoor niet afhankelijk van anderen: wat let je om je eigen spanning te zoeken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *